Hoofdstuk 1.5

  • Published on
    01-Nov-2014

  • View
    516

  • Download
    0

Embed Size (px)

DESCRIPTION

 

Transcript

  • 1. Wonder ind De herhaling van de geschiedenis onderkind onder ind: noahs kindertijd Door ISims2SNFKGGH
  • 2. de vorige keer In de vorige update... - Groeide Noah op van peuter naar kind - Heeft noah evi opgemaakt - Hadden rosalinde en han daar een meningsverschil over Alles weer helder? Ok, hier gaan we dan!
  • 3. Die ochtend was Noah al om kwart voor zeven op. Van de zenuwen, dacht hij zelf. Maar ach, beter te vroeg als te laat.
  • 4. Hij besloot maar vast naar beneden te gaan en wat te gaan eten. Des te eerder kon hij naar Evi gaan om haar op te maken en horen wat haar ouders ervan vonden.
  • 5. Noah vond in de koelkast nog wat omeletten. Hij pakte er n, deed die op een bord en ging aan tafel zitten.
  • 6. Evi was ook al wakker en had hetzelfde plan als Noah. Op de gang liep ze haar moeder tegen het lijf. Meteen vroeg ze of ze naar Noah mocht. 'Als je de tijd maar in de gaten houdt,' was Rosalindes antwoord. Evi gaf haar moeder een knuffel en holde de trap af. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen.
  • 7. Hijgend stopte Evi voor Noahs huis en keek ze nog n keer om of haar vader haar niet achterna kwam. Dat was gelukkig niet zo. Noah zwaaide vrolijk naar haar: hij had haar al zien aankomen.
  • 8. Enthousiast vloog Noah Evi om de nek. 'Wat goed dat je er al zo vroeg bent! Betekend dit dat je ouders je gewoon hebben laten gaan?!' 'Dat klopt,' zei Evi verlegen. 'Maar er zit wel een minpuntje aan het verhaal.'
  • 9. 'Hoezo? Waren je ouders boos dan?' Noah prutste met zijn vingers. Hij wilde niet dat haar ouders boos op haar werden om iets wat hij had gedaan.
  • 10. 'Mijn vader was boos vanwege de make-up. Hij vond me te jong.' 'Nou ja! Je bent toch zeker geen klein kind meer!' Riep Noah verontwaardigd. Evi haalde haar schouders op. 'Mijn moeder nam me ook al niet serieus. Ze lachen je altijd uit als je ergens trots op bent! Stomme volwassenen. Jij mag toch best make-up dragen als jij dat wilt!'
  • 11. 'Maar morgenochtend gaan mijn ouders n uur eerder dan wij weg. Dus dan zou ik gewoon alsnog make-up kunnen dragen zonder dat ze het door hebben. Wil jij mij dan weer opmaken?' Stelde Evi voor. 'Deal!' Noahs woede ebde alweer langzaam weg en ze kwamen niet meer op hun ouders terug. 'Kijk, ik was aan het schilderen. Dat doe jij toch ook wel eens?'
  • 12. Evi knikte. 'Ja, dat heeft opa mij geleerd. Hij heeft het weer geleerd van oma.' 'Van oma?' Verbaasd keek Noah zijn nichtje aan. Hij had nooit aan een oma gedacht. 'Maar hoe dan? Er was toch helemaal geen oma?' 'Natuurlijk is er een oma geweest! Hoe denk je anders dat mijn mama en jouw mama zijn geboren?!' Lachte Evi. Noah lachte niet maar haalde zijn schouders op. 'Dat is toch gek? Waar is oma nu dan?' Daar moest Evi even over nadenken. 'Geen idee,' besloot ze uiteindelijk schokschouderend. 'Opa heeft in ieder geval nooit gezegd dat ze dood was. De zeldzame keren dat hij over haar sprak, had hij het er altijd over dat ze weg was.'
  • 13. 'Heb jij opa daar dan nooit naar gevraagd? Waarom is oma weggegaan? Hadden ze ruzie, zijn ze gescheiden? Was er oorlog? Er moet toch een verklaarbare reden zijn waarom oma er niet meer is?' Dacht Noah hardop. 'Vast wel. Maar ik ben geen ence... ency... zo'n boek waar van alles in staat. Ik ga het opa ook niet vragen.' 'Waarom niet?' 'Zeg, vraag het hem zelf maar,' antwoordde Evi licht gerriteerd. 'Opa doet altijd nukkig als je over oma begint. Vandaar dat we het ook nooit meer over haar hebben.'
  • 14. 'Dat zal ik zeker doen, Evi. Wacht jij maar af, wacht jij maar af,' zei Noah herhaaldelijk. 'Ik krijg hem heus wel aan het praten, let jij maar op. Ik durf erom te wedden. Geef me n reden waarom hij mij niet zou vertrouwen!' Riep Noah uitdagend naar zijn nicht toe.
  • 15. Evi wilde in heftig protest gaan, maar net op dat moment kwamen haar oom en tante de trap af. Tot aan het eten zeiden ze geen woord. 'Wat gaan jullie vandaag doen?' Vroeg Ren.
  • 16. 'We wilden naar opa gaan,' antwoordde Noah terwijl hij de postbode nakeek. Hij voelde hoe Evi een trap tegen zijn been gaf, maar verrekte geen spier.
  • 17. 'Dat vind opa vast gezellig.' Ren stopte het laatste stuk brood in zijn mond en nam de lege borden van Sophie en hem zelf mee. Zodra Sophie naar boven was verdwenen om zich om te kleden voor haar werk en Ren het water in de gootsteen liet kletteren, boog Evi zich naar Noah toe. 'Waarom zei je dat nou? Als je maar niet denkt dat ik er wat mee te maken wil hebben. Straks word opa weer boos!
  • 18. Nadat ook Ren naar boven was verdwenen, was er voor Evi geen ontkomen meer aan. 'Eet nou op!' Mopperde Noah en sprong al van zijn stoel. Maar Evi was hem voor en glipte langs hem heen. 'Nee, we gaan het er niet over hebben!'
  • 19. Ruzind stonden ze voor de voordeur. Evi probeerde Noah voor de voordeur weg te trekken, maar opa Robert had het al gehoord. 'Jouw schuld,' siste Evi nog voor de deur open ging. 'Waarom staan jullie nou zo'n ruzie te maken?' 'Ach, Evi wilt op de piano. Maar Evi is al zo vaak op de piano geweest en ik wil het graag leren!' Riep Noah voordat Evi iets kon zeggen. Opa Robert lachte. 'Oh, pianospelen leer je niet in n keer. Dat oefenen we nog wel eens samen.'
  • 20. 'Mag ik dan op de piano?' Riep Evi enthousiast en keek haar neefje sluw aan. 'Dat is goed.' Noah trok een quasibeteuterd gezicht. 'Een andere keer,' beloofde opa Robert toen hij het gezicht van zijn kleinzoon zag.
  • 21. Evi was al snel verkocht en ging achter de piano zitten. Dat was n van de dingen die ze graag deed als ze bij haar opa was.
  • 22. 'Het spijt me jongen, maar eigenlijk heb ik nu geen tijd om met je te oefenen.' 'Oh, dat geeft niet,' mompelde Noah. Opa Robert gaf hem een aai over zijn bol. 'Je bent net zo'n bescheiden jongen als je moeder.' Noah knikte. Hij had geen idee wat het woord betekende, maar wat hij wel wist was dat zijn plan was geslaagd: Evi speelde piano en dus kon hij nu mooi met zijn opa praten.
  • 23. 'Opa?' Begon hij voorzichtig. 'Wacht even jongen. Ga maar naar boven. Ik kom er zo aan. Even Evi's lesboek zoeken.' Opa Robert liep vlug naar de ongeduldige Evi toe. Zodra hun opa niet keek, stak Evi haar tong uit naar Noah. Hij grijnsde vrolijk naar haar en rende de trap op. Hij had gewonnen.
  • 24. Boven keek Noah verwonderd om zich heen. Hij kwam niet zo vaak op de bovenverdieping van zijn opa's huis. Zodra zijn opa naar boven kwam, volgde Noah hem. 'Wacht maar even buiten.' Voor zijn neus deed opa Robert de deur dicht. Noah slaakte een zucht. Waarom schoot zijn opa nou niet op? 'Opa?'
  • 25. 'Bedek je ogen even,' klonk er vanachter de deur. 'Waarom?' Vroeg Noah ongeduldig. Plotseling scheen er een fel geel licht op de deur en Noah draaide zich met een ruk om. 'Opa?!' Riep hij verbaasd. 'Kom.' Opa Robert strekte zijn arm uit en Noah pakte zijn hand vast.
  • 26. Noah deed zijn ogen stijf dicht van angst toen hij zich licht voelde worden. Alles leek heel ver weg. Alsof hij er wel was, maar niets goed mee kreeg. Plotseling voelde hij zich weer zwaarder worden en leek alles wel heel dichtbij. Toen hij zijn ogen had geopend, merkte hij op dat er heel veel planken aan de muren hingen waar van alles op stond. Potjes gevuld met allerlei goedjes waarvan hij de naam niet wist. Op de bovenste plank ontdekte hij tot zijn afschuw zelfs twee potjes met oogballen erin.
  • 27. Hij sloeg zijn hand voor zijn mond en kokhalsde. Hij wilde niet weten hoe die ogen daarin waren gekomen. Plotseling werd hij opgeschrokken uit zijn gedachten.
  • 28. Noah draaide zich om en keek recht in het