Pernott update 1.1

  • Published on
    14-Jul-2015

  • View
    261

  • Download
    3

Embed Size (px)

Transcript

<ul><li><p>10.G Pernott</p></li><li><p>Joan is een populariteitssim wiens levenswens de top van de carrire sport behalen is. </p><p>4 slordig/netjes</p><p>7 verlegen/spontaan</p><p>8 lui/actief</p><p>3 serieus/speels</p><p>3 humeurig/aardig</p></li><li><p>Joan was tevreden met hoe het allemaal ging sinds ze een tijdje haar eigen optrekje had. </p><p>Veel andere Sims woonden hier niet in de buurt en in de korte tijd had ze nog geen echte</p><p>vriendschap gesloten, maar het begon te komen.</p><p>Zoals altijd was de kamer lichtelijk rumoerig en ze moest dan ook moeite doen om </p><p>zich verstaanbaar te maken.</p><p>Jongens, ik weet niet wie er trek heeft, maar ik heb hier lunch!</p></li><li><p>Het bezoek bedankte beleefd en plofte op de bank neer. Joan had niet lang hoeven </p><p>na te denken voor ze besefte dat het volk allemaal een beetje afstandelijk was hier. Ze </p><p>keek er dan ook zowat van op toen er toch iemand naast haar ging zitten.</p><p>Hoi, zei de vrouw met rood haar. Ik weet niet of je me nog herinnert maar ik ben </p><p>Jessica. Ze glimlachte vrolijk naar Joan, wat Joan hetzelfde liet doen.</p><p>Joan, schudde ze Jessicas hand met volle mond.</p></li><li><p>Joan en Jessica raakten aan de praat over van alles en nog wat. Zo kwam het dat </p><p>het donker was voor ze er erg in hadden. Joan keek over haar schouder.</p><p>Ik weet dat mijn huisje klein is en ik heb buiten niet echt comfortabele zitplekken, maar</p><p>ik denk dat het wat betreft de warmte beter te harden is daar dan hier binnen. Wie </p><p>heeft er zin om mee naar buiten te gaan?</p><p>Joan was blij te zien dat Jessica direct naast haar bij de voordeur stond. Wat ze had </p><p>gehoopt, gebeurde: nu er n schaap over de dam was, volgden er meer.</p></li><li><p>Het bleek toch best gezellig te zijn. De Sims die ze allemaal had uitgenodigd in</p><p>het voorbijgaan, bleven plakken tot na middernacht. Rond een uur of n stapte Joan </p><p>onder de douche.</p><p>Zo, ik vind het wel welletjes allemaal, mompelde ze met een gaap.</p></li><li><p>Ze was blij, toch zo dolblij, dat ze pas om twee uur s middags zou worden opgehaald </p><p>door de carpooler. Vroeg opstaan, nee, dat was totaal niet Joans ding. Ze ging liever </p><p>naar bed op de tijdstippen dat normale Sims zo ongeveer wakker begonnen te worden.</p></li><li><p>In de vergetelheid om haar wekker te zetten, schrok Joan overeind toen de deurbel</p><p>ging en Michelle stond aan de deur: ze wilde bijkletsen over de avond ervoor, maar Joan </p><p>had geen tijd.</p><p>Dat stomme rotpak ook, mompelde ze in zichzelf. Ze schaamde zich dood. Maar </p><p>gelukkig had ze wel een beetje aan work outs gedaan de laatste tijd. Hopelijk mocht dat </p><p>wat baten en zou ze zo een wit voetje halen bij haar baas</p></li><li><p>Om zeven uur kwam ze pas thuis na een vermoeide werkdag. Ze had wel geluk: de </p><p>baas had haar inderdaad promotie gegeven. </p></li><li><p>Hij zei dat ze net niet goed genoeg was </p><p>geweest om haar nog hoger op te laten gaan, dus Joan wist wat haar te wachten stond.</p></li><li><p>Woensdag ging ze dan ook met veel goede moed naar haar werk.</p><p>Dit pakje ziet er tenminste al beter uit. Maar natuurlijk kwam er nu niemand haar een </p><p>bezoekje brengen wat haar eraan deed denken dat ze Bruce nog had willen bellen. Dat </p><p>was er natuurlijk volledig bij in geschoten.</p></li><li><p>Krijg nou wat, dacht Joan bij thuiskomst. Jessica staat voor de deur. Even dacht ze dat </p><p>het ook maar toevallig was, maar toen begon ze enthousiast te zwaaien.</p><p>Joan! Riep ze verrukt.</p><p>H, Jessica! Joan kon het niet laten de verbazing in haar stem niet door te laten klinken. Wat een timing, ik kom net thuis van mijn werk.</p><p>Ik zie het. Vanochtend had ik je willen bellen, maar ik heb je nummer niet.</p><p>Joan was blij dat er weer eens wat leven in haar buurt was.</p></li><li><p>De rest van de week besloot ze zich wat meer te richten op haar nieuwe vrienden </p><p>dan haar werk. Zo nodigde ze ook Bruce uit, aangezien ze dat al drie dagen ervoor willen </p><p>doen.</p><p>Bruce, leuk dat je wilde komen!</p><p>Goed je te zien. Hoe gaat het?</p></li><li><p>Eigenlijk was Joan vooral moe, maar dat wilde ze Bruce niet vertellen. Het enige dat ze </p><p>hem wilde vertellen, is dat ze een oogje op hem had. Aan Bruce reactie te merken, zat </p><p>hij er totaal niet mee.</p></li><li><p>Aan het eind van de avond had Joan het helemaal gemaakt.</p><p>Ik vind het jammer om te zeggen, maar Ik moet morgen weer op tijd op en nou ja, </p><p>ik vond het gezellig. Bruce slaakte een zucht toen hij een vlugge zoen op Joans wang </p><p>drukte.</p><p>Joan grijnsde dat het wederzijds was. Stiekem was ze wel een beetje blij dat Bruce </p><p>wegging, want al wilde ze het eigenlijk niet toegeven ze was echt doodmoe. Sinds </p><p>haar tienertijd ging ze laat naar bed, maar nu trok ze het niet meer. Ze had slaap nodig.</p></li><li><p>Een paar dagen later begon de herfst om de hoek te kijken. Het was nu alweer twee </p><p>dagen geleden dat Bruce over de vloer was geweest. Afwezig stond Joan de bladeren</p><p>die uitgespreid over de grond lagen bijeen te harken. Moest ze hem uitnodigen of moest </p><p>ze het niet doen? Ze vond hem leuk, maar moest ze werkelijk verder gaan dan ze al </p><p>was gegaan? Haar werk was belangrijk en ze was gek op anderen om zich heen. Maar </p><p>wilde ze werkelijk meer dan vrienden met Bruce zijn?</p></li><li><p>Die gedachte maalde de hele dag door Joans hoofd. Ze probeerde haar gedachten te </p><p>verzetten door te trainen voor haar werk, maar het was tevergeefs. Zelfvoldaan vanwege </p><p>de nieuwe vaardigheden die ze zichzelf had aangeleerd, begon ze aan het avondeten. </p><p>Toch zat Bruce nog in haar achterhoofd.</p></li><li><p>Misschien kon ze hem beter vergeten. Als ze het ver wilde schoppen in haar leven, </p><p>moest ze jongens uit haar hoofd zetten Toch? </p></li><li><p>Met nog steeds diezelfde twijfels werd het winter. Joan werkte dag in dag uit aan haar </p><p>conditie en zette Bruce uit haar hoofd.</p></li><li><p>Zelfs rond kerst had Joan geen vrij genomen. Op een ochtend wilde ze buiten de krant </p><p>gaan halen toen Bruce plots voor haar neus stond.</p><p>Dus het is waar, zei hij lachend. Je leeft nog!</p><p>Joan kon het niet laten te lachend. Tsja, wat kan ik zeggen begon ze ongemakkelijk. </p><p>Ik ben heel erg druk geweest. Ik wil graag zo goed mogelijk voor de dag komen op </p><p>mijn werk, zie je. Ze voelde zich lullig, maar het was niets dan de waarheid.</p></li><li><p>Nu ze Bruce vriendelijke, bruine ogen weer had gezien, kon ze het niet laten. Van het </p><p>n kwam het ander en Bruce bleef eten.</p><p>Het spijt me voor het eten. Dat het aangebrand is enzo.</p><p>Bruce wuifde het weg. Het valt best mee.</p><p>Joan keek Bruce met grote ogen aan. Allebei tegelijk begonnen ze te lachen.</p><p>Ok, je hebt gelijk. Het had misschien beter gekund. Maar dat maakt het er niet minder </p><p>lekker op, vind ik.</p></li><li><p>Joan stond snel op om de lege borden weg te ruimen zodat Bruce niet zag dat ze </p><p>bloosde. Wat ze niet verwacht had, was dat hij ook op zou staan. Hij legde zijn hand op </p><p>haar wang en Joan hield haar adem in.</p><p>Of het eten nu een beetje aangebrand is of niet het kan toch niet tippen aan jouw schoonheid.</p><p>Joan voelde hoe haar hart even oversloeg. Zoiets had een jongen nog nooit tegen haar</p><p>gezegd. Als ze eerlijk tegen zichzelf was, wist ze ook wel dat ze het niet kon ontkennen.</p></li><li><p>Haar verlangen naar hem was niet afgenomen de afgelopen tijd. Het had alleen maar </p><p>toegenomen. Ze wilde niets liever dan Bruce voor zich alleen hebben, Bruce niet weg </p><p>hoeven sturen na het eten. Haar werk niet als het enige belangrijke punt in haar leven </p><p>zien. Ja, ze wist het zeker. Ze wilde hem bij zich hebben voor de rest van haar leven.</p></li><li><p>Sinds die dag woonde Bruce bij Joan in huis. Door alle keren dat ze promotie had</p><p>gemaakt en het saldo dat Bruce wilde delen nu ze officieel samenwoonden, hadden ze </p><p>de mogelijkheid het huisje te verbouwen. Het was nog steeds niet erg groot, maar groot </p><p>genoeg om met zijn tween te wonen. Het was zeker ideaal voor carriregerichte Sims.</p></li><li><p>Bruce is namelijk een rijkdomsim. Hij wil graag de top behalen in de commercie, dus </p><p>oefent hij vast voor die baan. Ja, alvast. Hij is nu nog gastheer in de horeca</p></li><li><p>Joan was gelukkiger dan ze ooit had gedacht te zijn. Nu ze Bruce niet meer zo continu in </p><p>haar achterhoofd had, merkte ze dat ze zich weer veel beter op haar conditie kon </p><p>focussen. Haar baas had haar zelfs een boksbal cadeau gegaan, zodat ze nog beter </p><p>werd. Veel ruimte in hun kleine huisje was er niet voor het gevaarte, maar in de </p><p>hobbykamer paste het ding net.</p></li><li><p>De eerstvolgende dag dat Joan en Bruce beiden vrij hadden, besloten ze naar de </p><p>kledingzaak in Sandbar te gaan. Bruce kon wel een nieuwe outfit gebruiken. Hij zelf </p><p>interesseerde zich weinig voor mode, maar Joan kon hem toch zover krijgen door te </p><p>zeggen dat ze dan met hun nieuwe auto zouden gaan en hij mocht rijden.</p></li><li><p>Een klein uurtje later zaten ze buiten op een bankje te kijken naar de schommelende </p><p>kinderen voor hen. Joan legde een arm om Bruce heen.</p><p>Nu hebben we wel kleren voor je, maar we moeten nog wel wat aan je haar gaan doen, </p><p>hoor.</p><p>Wat is er mis met mijn haar?! Bruce was niet boos, maar verbaast. Was er echt wat mis </p><p>met zijn haar?</p><p>Joan richtte haar blik op de grond en probeerde niet te laten zien dat ze moest lachen.</p></li><li><p>Wat vindt je nu zelf van het kapsel? vroeg Joan een paar uur later nadat ze langs </p><p>waren geweest bij een kennis van een vriend van haar.</p><p>Weet je zeker dat dit kapsel me wel staat?</p><p>Joan begon te lachen. O, schat, wat ben je me er n.</p><p>Nu moest Bruce zelf ook lachen. Ok, misschien was ik ook al iets te lang niet naar de</p><p>kapper geweest.</p><p>Wat een understatement, mompelde Joan met volle mond.</p></li><li><p>De laatste ochtend van de winter gingen Joan en Bruce al vroeg hun bed uit. Even geen </p><p>ge-oefen wat betreft charmes, koken of conditie: gewoon buiten lol maken.</p><p>Wat dacht je er eigenlijk van als we deze plek nu eens romantisch maken?</p><p>Bruce trok n wenkbrauw op. Hier buiten? Vroeg hij een tikkeltje lacherig.</p><p>Joan knikte. Kijk eens om je heen. Het is een beetje kaal hier, vind je niet?</p><p>Bruce haalde zijn schouders op en gooide de bal naast de achterdeur. Met zijn handen in</p><p>zijn zij keek hij de tuin eens goed rond. Ja, een beetje gelijk heb je wel.</p></li><li><p>Een btje maar?! Quasiboos stapte Joan op Bruce af. Dat zal je bezuren!</p><p>Bruce begon de hele buurt bij elkaar te krijsen. Stop, stop, ik maak de hele buurt </p><p>wakker!</p><p>Joan beet giechelend op haar onderlip en stak haar handen in haar jaszakken. Bruce </p><p>knikte tevreden: veiligheid. Maar even back to subject, ging ze verder. Wat nu als </p><p>we hier eens zon boog neer zouden zetten, daar wat stoeltjes? Dan kunnen we van de </p><p>zomer tenminste een fatsoenlijk feest geven. Een trouwfeest. Bruce, ik Ik ben niet zo </p></li><li><p>thuis in dit soort dingen We dragen al eenzelfde ring als teken van ons samenzijn, </p><p>Ik zou niets liever willen dan het officieel maken. Ik wil graag een zomerfeest </p><p>houden. Joan boog haar hoofd zo dat ze Bruce blik kon zien. We kunnen we hoeven </p><p>het niet te doen, Bruce. We kunnen het ook zo houden, als jij dat liever wilt.</p><p>Bruce blik was er n die Joan nog niet kende. Zijn voorhoofd stond strak in de plooi, </p><p>maar na het uitspreken van deze woorden verscheen er een brede grijns op zijn gezicht.</p><p>Ben je gek? Veel poespas hoeft niet voor mij, maar natuurlijk. Iedereen mag zien dat </p><p>we samen zijn. </p></li><li><p>Een aantal weken later was het de eerste dag van de zomer: de dag van hun </p><p>trouwen. Joan was nog op haar werk en hoewel normale Sims bezig zouden zijn met de </p><p>laatste voorbereidingen voor het feest, stond Bruce voor hun nieuwe vijver te schilderen. </p><p>Dat de tuin geslaagd was, kon je wel stellen. Hij hield niet per se van natuur maar vond </p><p>sfeer en gezelligheid wel belangrijk. Bruce was dan ook in zijn nopjes toen hij de prijs </p><p>hoorde waarvoor de tuinarchitect dit alles had willen doen. Een vrouw hebben met een </p><p>breed netwerk had zo zijn voordelen. Wacht, dacht hij nu vrouw? Nog een paar uurtjes.</p></li><li><p>Zodra het donker was, was het zover. De gasten arriveerden. Even zette Bruce grote </p><p>ogen op toen hij het volk door het raam van de keuken zag. Naast haar zag hij dat ze </p><p>hem vragend aankeek. Joan had het woord kleinschalig genoemd, maar natuurlijk, hij </p><p>had het kunnen weten.</p><p>Bruce snelde naar de deur. Dat hij slechts twee van deze Sims kende, zou vanavond </p><p>wel verandering in komen. Als ze niet aardig bleken te zijn, kon hij altijd nog blijven bij </p><p>Magda en Sven, zijn twee beste vrienden die hij kende van de middelbare school.</p></li><li><p>De gasten zaten er niet verlegen om dat ze Joan al langer kende. Vrijwel meteen stelde </p><p>Joan Bruce voor aan Dimme, n van haar vele beste vrienden. In het begin verliep het </p><p>gesprek nogal stroef, maar algauw snapte Bruce waarom Dimme een vriend van Joan </p><p>was: hij was even spontaan als haar en had een goed gevoel voor humor. Vanuit zijn </p><p>ooghoeken zag hij dat Joan met Magda stond te praten. Tevreden glimlachte hij. Zo te </p><p>zien had iedereen het naar zijn en haar zin.</p></li><li><p>Bruce merkte dat Dimme ook erg van koken hield. Hijzelf was zijn kookkunsten nog niet </p><p>verleerd, ook al was hij nu ex-kok sinds hij juniorbedrijfsleider was. Hij haalde de hapjes </p><p>die hij van tevoren had gemaakt voor de dag en niet alleen Dimme was onder de indruk: </p><p>ook de rest van de gasten vonden het erg lekker. Nu de aandacht allemaal zo op zijn </p><p>eten gevestigd was, had hij mooi de gelegenheid om aan Joan te vragen of ze er klaar </p><p>voor was. Dat was ze, dus gingen ze met zijn tween naar het kleine huisje in de </p><p>achtertuin waar de trouwboog al klaar stond.</p></li><li><p>Een halve dag later stonden ze voor een eigenaardig Oosters hotel.</p><p>Ik ben zo blij dat ik je nu officieel meneer Pernott kan noemen, zei Joan terwijl ze Bruce </p><p>verliefd aankeek.</p><p>Het klinkt best wel sexy, vindt je niet? Bruce grijnsde en trok Joan naar zich toe.</p><p>Achter zich hoorden ze gekuch. Joan giechelde en veegde haar mond droog.</p><p>Ehrm, Bruce? Ik geloof dat die meneer wacht tot we onze koffers uit de taxi hebben</p><p>gehaald</p></li><li><p>Goede morgen, begon Joan, een tikkeltje verstrooit, in het Engels bij binnenkomst. </p><p>Wij willen graag een kamer boeken voor twee personen.</p><p>De man in het apenpakje keek hen met een glimlach aan en vroeg of ze n groot bed </p><p>wilden of twee aparte. Joan antwoordde met een grijns en zei ter verduidelijking: we zijn hier op huwelijksreis.</p><p>Nee maar, van harte! Riep de man uit.</p><p>Joan glimlachte knikkend en Bruce maakte dat hij uit de voeten kwam voor hij begon te </p><p>lachen.</p></li><li><p>De avonturen die ze beleefden in de korte anderhalve dag van hun vakantie in het </p><p>verre oosten, waren vooral avontuurlijk. Zo werden ze achternagezeten door een</p><p>zwerm bijen omdat ik een verkeerde kanskaart koos.</p></li><li><p>Beleefden ze een luidruchtige huwelijksnacht</p></li><li><p>Besloot Joan haar aardigheid tegenover het Oosterse volk te laten zien door te helpen </p><p>met de reparatie van een wasbak wat haar een nat pak opleverde.</p></li><li><p>Vond Bruce dat ook hij met zijn zeven punten voor netheid zijn handjes moest laten </p><p>wapperen. Daar lachte Joan hem hartelijk om uit. Leuk, Jo</p></li><li><p>Vond ik nog een reden waarom Bruce en Joan zo goed bij elkaar passen: 3 punten voor </p><p>aardigheid zorgden ervoor dat ze de arme man in zijn apenpakje behoorlijk belachelijk </p><p>stonden te maken.</p></li><li><p>Toen Joan ook nog eens bleek te geilen op een enge roodharige man die twee seconden </p><p>ervoor nog een oudje in elkaar had gemept, vond ik het wel weer tijd om terug te gaan </p><p>naar hun kleine huisje in Sandbar. (Ok, natuurlijk speelde geld een grotere rol. Maar h, </p><p>Joan en Bruce vinden het vast niet zo tof als ik dat hierin zou zetten.)</p></li><li><p>Bruce wist in elk geval zeker dat hij geen behoefte had om hier terug te komen.</p><p>Godverre. Het ene moment lig je rustig te slapen, het andere moment wordt je gewoo...</p></li></ul>