Reynaertkrant, nummer 169

  • View
    74

  • Download
    0

Embed Size (px)

DESCRIPTION

De vierde Reynaertkrant van seizoen 2013-2014.

Transcript

  • DE REYNAERTKRANTD R I E M A A N D E L I J K S T I J D S C H R I F T V A N T O N E E L G R O E P D E R E Y N A E R T G H E S E L L E N V . Z . W .

    P706.149 - afgiftekantoor Leuven 1 - Jaargang 44 - Nr. 169 april 2014 - v.u. Edelhard Moens, Herendreef 1 - 3001 Heverlee

    2013|2014

  • NuMMER 169 APRIL 2014

    BijdragenEdelhard Moens, Axel Moens & Marnix Barrevoets

    EindredacteurJoren MonnensSchapenstraat 1233000 Leuven

    FotografieSaar Depovere & Joren Monnens

    KONINKLIJKE TONEELGROEP DE REYNAERTGHESELEN VZW

    Reynaert Theater MalpertuusRedingenstraat 4 - 3000 Leuven

    Praktisch & contactE-mail: info@reynaertghesellen.be Telefoon RTM: 016 - 23 28 27

    Reservaties (vanaf 4 weken voor de premire): Website: www.reynaertghesellen.be Telefonisch: 0494 - 75 14 93 (ma.+ wo. 19u 21u)

    BankrekeningKBC 739-0093038-16

    Voorzitter Edelhard Moens Herendreef 1 3001 Heverleeedelhard@reynaertghesellen.be

    SecretarisRoeland De SwertJ-De-Veusterlaan 13/0201 3010 Kessel-Loroeland@reynaertghesellen.be

    PenningmeesterLuc BuelensTiensestraat 39 3000 Leuvenluc@reynaertghesellen.be

    VormgevingDoublegum

  • WOORD VAN DE VOORZITTER

    Communicatie

    Ik zeg euhLuistert euh tot hier en niet verder

    Hier is de lijn Hier trek ik ze

    Ge kent me Als ik zeg dat hier de lijn is dan euh Ik ben ne gemakkelijke, maar als ge over de lijn gaat dan euh

    Ik zeg dus tegen hem. Luister, ge kunt ver gaan, maar over de lijn is over de lijn en dan euh.

    Ik ben ne gemakkelijke mens. Dat klopt toch. Ik ben toch ne gemakkelijke mens maar als ge over de lijn gaat dan word ik ne rare. Dan gebeuren er rare dingen.

    Desperado was een geweldig goed stuk. En een sterke tekst met hele scherpe dialogen en een bittere onder-toon. De hele ploeg heeft het beste van zichzelf gegeven en een fantastische prestatie neergezet!

    OP 23 en 24 april komen er twee hernemingen in het kader van Amateurama. Deze voorstelling mag je zeker niet missen. Meer info vind je verder in deze krant.

    Onze laatste productie van dit seizoen, De heerlijkheid van Asten, is in volle voorbereiding. Vergeet niet je tickets te bestellen. De hele ploeg staat klaar om er een fantastische seizoensafsluiter van te maken.

    Tot op een van de voorstellingen.

    Edelhard Moens

  • Terugblik

    DESPERADO

    Een stuk met 4 mannen. 4 ruige types.

    Ik werd 1 van die 4. Ik ben tenslotte een man en beschik over een talent. Volgens ene S.D. uit de Ridderstraat in Leuven die hier verder onbekend wenst te blijven, zou ik over de onmiskenbare gave beschikken om schijnbaar achteloos inhoudsloze gesprekken te kunnen voeren; de eigenschap om urenlang te kunnen lullen. Het gaat werkelijk nergens over. Zelf had ik dat nooit zo gezien.

    Ze zochten 4 cowboys, 4 losers en of ik dat zag zitten? Ja toch.

    En zo kwam het dat we maandenlang tot in de kleine uurtjes het leven van losers hebben geleid. De ene was het al, de anderen moesten het nog worden. De locaties waar de repetities doorgingen, waren dan ook navenant. Het comfort van een jaar voordien, toen steeds op scne kon worden geoefend, was er niet meer.

    Vervangen door eerst de foyer, met het nodige gerstenat. Wat later echt op verplaatsing, een vergaderzaal. Nu ja, eigenlijk een opka-mertje van 2 bij 5 boven caf Tempo alwaar ene K., ook cowboy, op weg naar het zaaltje boven (up-Tempo zeg maar), in de gelagzaal letterlijk een oude bekende tegen het lijf liep. Een dame die hij nog kende van een aanvaring op weg naar het frietkot. Hij zou haar ooit zowat overhoop hebben gereden met zijn brommer en dat met de nodige commentaar. De angstige blik, de verwarring in de ogen van die dame die dat allemaal terug leek te her-belevenNu ja, de versies verschillen.

    Het opkamertje dus, de muren kwamen op je af. Onze tekst weerkaatste in ons gezicht. In het aanpalende zaaltje was n of andere tantra-massage-sessie aan de gang waarbij de handelingen op geregelde tijdstippen applaus ontlokten. Of dat dachten wij toch. De fantasie die wij hebben zie je, dingen die er niet zijnEen andere gebuur wat verderop, een luidkeels vrouwenkoorEn als de klok twaalven sloeg, werden als op een afgesproken teken dwangmatig de lichten gedimd, rolluiken neergelaten, de voordeur slotvast en kon je genieten van een tiental stamgasten die zwaar in de nicotine vlogen alsof hun leven ervan afhing. Kortom de habitat van losers. Ik zal later kunnen zeggen dat ik erbij was.

    Nog wat later verhuisden we naar een op de spits gedreven verzekeringsvergaderzaal. Je mag die spits letterlijk nemen. Met in die spits, een raam waardoor je inkijk had op voorbijrijdende treinen. We hebben daar paletten cola gedronken en ons tegoed gedaan aan sloten koffie. Sorry R. en bedankt!

    Op de scne zijn we uiteindelijk helemaal losers geworden. Voor een acteur is dat soort worden een compliment.

    Ik heb weer veel geleerd van mijn medespelers. Van Erwin heb ik geleerd dat gemaan en fak pass zijn. Ik neem dat aan van iemand die effectief cowboykleren in zijn kast heeft hangen, veel cooool vindt en de stem van Darth Vader, born Anakin Skywalker (anno 1977 godbetert) als ringtone heeft ingesteld. Voor Kwinten was ik dan weer een vaderfiguur. Het doet me eraan denken dat ik hem teveel verwaarloosd heb. En PJ is PJ, ne goeie jongen, toch? Met waan-zinnig-veel-talent. Toch? En de grote kleine leider met de stem van de Duistere Kant van de Ridderstraat, moeiteloos een James Earl Jones, schraapte de keel andermaal en zag het allemaal gebeuren.

    Enfin, als ik dat allemaal zo zag, vroeg ik mij wel eens af: Waar zijn wij nu mee bezig?. Ik kijk alvast uit naar wat ik volgende keer zal worden of misschien toch weer gewoon zal blijken te zijn.

    Met speciale dank aan mijn vrouw en drie dochters die mij hebben toegelaten nu hierop terug te kunnen blikken.

    Axel Moens

  • PRODuCTIE NR. 4: DE HEERLIJKHEID VAN ASTEN

    Asten is een klein dorpje dat diep verscholen ligt achter onrustige zandverstuivingen en waar iedereen elkaar kent, alles van elkaar weet en voor elkaar zorgt. Maar op een dag wordt Asten pas echt gezandstraald

    Auteurs: Hans van den BoomRegie: Barbara VandendriesscheRegie-assistentie: Joke Claes

    Productieleiding: Annemie Fransen en Steven Ellikostumering & rekwisieten: Roger Van Gompeltechniek: Saar Depovere en Johan VandeweerdtActeurs: Chlo Heerman, Frans Konings, Patrick Nackaerts, Sanne Op de Beeck, Annemie Salu, Wim Stevens, Thijs Vackier, Yves Vandegoor, Bart Van Bilzen, Emilie Van Dijck, Gerda Van Heel & Jo Verhenneman

    Speeldata: 25 en 26 april & 1, 2, 3, 6, 8, 9 en 10 mei 2014 (20u - RTM)Matineevoorstelling: zondag 4 mei 2014 (15u RTM)Reservaties: vanaf 4 weken voor de premire!

  • Column

    BARREVOETS

    De zon stond laag en wierp de lange schaduw van Leo de saloon binnen. Met piepend geluid opende hij de klapdeurtjes. De rustige tred van de hakken van zijn boots weerklonken op de houten vloer. Meteen verstom-den de gesprekken, de muziek viel stil en iedereen richtte vol spanning de blik op de ingang. Terwijl de klapdeurtjes (en hier en daar een gebit) nog naklapperden, overschouwde zijn arendsblik de gelagkamer en hij merkte al spoedig zijn kornuiten op. Whisky, zei hij droog tot de bar-man, die angstig en onderdanig knikte en intussen zijlings nerveus teken gaf aan de pianist om weer een vrolijk deuntje te spelen. Kalm stapte Leo op het gezelschap af. Hey Harrie, hey Bert, hey Robin. Hey Leo, weerklonk het in koor. Leo schoof bij en keek de desperados recht in de ogen. En? vroeg hij. De outlaws keken mekaar even schichtig aan. Ay, zei Bert. Ayay, vervolledigde Harrie. Robin beklemtoonde zijn ay met een tik tegen de rand van zijn hoed.

    Dus met eenparigheid van stemmen is besloten om dit cow-boydorp te laten aansluiten bij de staat Texas. Leo liet enkele strategische stiltes om zijn woorden het nodige gewicht te geven en monsterde onderwijl zijn gezelschap. Ik heb er alle vertrouwen in kijk, daar hebt ge dat vertrouwen weer dat de staat Texas ons met open armen zal ontvangen, en ik hoop kijk, daar hebt ge die hoop weer dat ons een glorierijke toekomst wacht. En ik heb het al dikwijls gezegd en ik zeg het nu nog eens: dit apenland is niks voor ons. Bert zuchtte. Ach ja, het is hier ook zon klotenmentaliteit. Leiderschap, cht leiderschap dat wordt hier niet geapprecieerd. Als die Poetin bijvoorbeeld zijn mond opendoet, dan wordt er gezegd dat het ne ge-frustreerde ouwe zeikerd is. Dat wordt er dan gezegd: ne gefrustreerde ouwe zeikerd. Ne strontvervelende gefrustreerde ouwe zeikerd! En dat is kut, antwoordde Robin. En dan kunde gij wel zeggen dat dat niet kut bedoeld is. Maar wat is dan kut? Wat is dan kut? Als dees niet kut is? Wat is dan kut? Ach ja, repliceerde Leo. Er wordt toch ook niet meer gepraat. Nu moet gij mij s zeggen Har: waar komen de problemen in de wereld vandaan? Er wordt niet meer gepraat, Leo! Ge zegt het, Har. En dan kunt ge u al eens kwetsbaar opstellen. Maar ge hebt kwetsbaar en kwetsbaar. En Europa is heel kwetsbaar. Ge zegt het, Har. Nee, we hebben er goed aan gedaan om er definitief mee te kappen met dit klotenland En te zeggen: salu, wij zijn weg! Wij zijn weg. En wij komen nooit ne meer terug. Robin laat zich hier niet meer vernederen. Ja, nee, ik denk soms wel s, overpeinsde Leo, Ik moet het maar s vragen. Dan heb ik het tenminste gevraagd.

  • Ja maar, dat ken ik, ze, zei Harrie. Dat ge dan soms denkt, zeg, zouden wij hier s niet een fatsoenlijk refe-rendum organiseren? Dat ge dan denkt van euh jongens, komaan nu eens zeg, moet Poetin het dan maar weer s doen? Moet Hitler dan maar weer s de vraag stellen: Sudeten, wilde gelle bij Duitsland horen of bij Tsjechoslowakije blijven? Kan ze! Robin fronste de wenkbrauwen. Ja maar nee, ik begrijp dat gelle wilt weten hoe d